Khajistan’ın Savaş Bilgi Ofisi The Guardian’da
Khajistan Cultural Desk tarafından
·
The Guardian yakın zamanda Brooklyn'deki Pioneer Works'te sergilenen Khajistan’ın Savaş Bilgi Ofisi (O.W.I.) adlı sergisi hakkında bir yazı yayımladı. Makale doğrudan bir soru soruyor: Amerika Birleşik Devletleri savaş bölgelerine milyonlarca propaganda broşürü attı, peki bunlar gerçekten işe yarıyor mu?
Sergi, bu soruyu malzemenin kendisine taşıyor: kağıt, dil, görsel, tehdit, çeviri ve arkasındaki bürokrasi.
Savaş Bilgi Ofisi adını, İkinci Dünya Savaşı sırasında savaş zamanı propagandasını koordine eden ABD hükümet ajansından alıyor. Sergi, bu mantığı Irak, Afganistan ve Libya gibi sonraki Amerikan savaşlarına kadar takip ediyor; burada broşürler uyarı, tehdit, ikna ve meşrulaştırma amacıyla kullanılmış.
Pioneer Works'te broşürler, çürüyen bir ofis ortamında sergileniyor. Bir yazıcı kopyalar üretmeye devam ediyor. Kağıt birikiyor. Oda dramatik olmaktan çok idari bir his veriyor. Mekan, nesnenin arkasındaki sistemlere işaret ediyor: çevirmen, tasarımcı, memur, yazıcı, dosya ve onay süreci; askeri gücü resmi iletişime dönüştüren süreçler.
Bir broşür, büyük bir varsayımı taşıyan küçük bir basılı nesnedir. Uyarının şiddeti yumuşatabileceğini varsayar. Çevirinin güven yaratabileceğini varsayar. Askeri baskı altındaki insanların bir izleyici olarak muhatap alınabileceğini varsayar.
Etkinlik sorusunun net bir cevabı yoktur. Bazı broşürler davranışları değiştirmiş olabilir. Birçoğu muhtemelen değiştirmemiştir. Ama işlevleri sadece ikna etmek değildi. Aynı zamanda bir kayıt oluşturdular. Askeriye, sivillerin uyarıldığını, talimatların verildiğini, iletişimin denendiğini söyleyebildi.
Bu anlamda broşür, evrak işidir.
Bu materyaller genellikle askeri dil tarafından hedef, düşman, yerel halk veya nüfus olarak küçültülmüş insanlar için yapılmıştır. Dilleri araçsallaştırılmıştır. Korkuları incelenmiştir. Dinleri, aile yapıları ve sosyal kodları mesaj araçlarına dönüştürülmüştür.
Sergi, broşürleri tarafsız tasarım nesneleri veya askeri koleksiyon parçaları olarak sunmaz. Onları mesafe, bürokrasi, ırkçı düşünce ve kontrolün basılı kanıtları olarak sunar.
Khajistan’ın daha geniş arşivi genellikle bölgeden çıkmış basılı materyalleri korur: dergiler, posterler, siyasi haftalıklar, hiciv, ucuz romanlar, erotik yayınlar, dini yayınlar ve kurumlarca sıklıkla göz ardı edilen diğer materyaller. Savaş Bilgi Ofisindeki broşürler farklı bir kaynaktan gelir. Kendi halkı için değil, bir askeri güç tarafından halka yönelik yapılmıştır.
Bir dergi sosyal dünyanın içinden konuşur. Bir propaganda broşürü onun üstünden konuşur.
Broşürler geçici kullanım için tasarlanmıştır. Atılmış, saçılmış, okunmuş, görmezden gelinmiş, korkulmuş, toplanmış veya atılmıştır. Korunmaları statülerini değiştirir. Sadece bir operasyon aracı olmaktan çıkar, gücün izleyicisini nasıl hayal ettiğinin kaydı haline gelirler.
The Guardian, bu broşürlerin işe yarayıp yaramadığını sorar. Sergi ise onların neyi ortaya koyduğunu gösterir: şiddeti prosedürel, okunabilir ve savunulabilir kılma çabasını kağıt üzerinden.
